جمعه 28 ارديبهشت 1386

در جلد چهارم کنزالفوائد از حضرت رسول (ص) نقل شده است که حضرت فرمود: خداوند به ملائکه اش امر فرموده: وقتي بنده اي قصد انجام کار نيکي را کرد، آن عمل را در نامه اعمالش بنويسيد و اگر آنرا انجام داد، ده برابر حسنه برايش بنويسيد و وقتي بنده ام قصد گناهي کرد، مادامي که آنرا انجام نداده چيزي ننويسيد؛ اگر انجام داد فقط بک گناه برايش بنويسيد و اگر منصرف شد برايش ثواب بنويسيد!

()نظر

سه‏شنبه 20 تير 1385

شيخ ابو علي حسن بن محمد بن حسن طوسي از پدرش از شيخ مفيد از ابوطيب حسين بن علي بن محمد مقري از يعقوب بن اسحاق از عمرو بن عاصم از معمر بن سليمان از پدرش از ابوعثمان نهدي از جندب غفاري از حضرت رسول (ص) نقل کرده که حضرت فرمود:

مردي گفت: خداوند فلان شخص را نمي بخشد. خداوند به من وحي فرمود: که بگو چه کسي از جانب من مي گويد من فلان شخص را نمي بخشم؟ من او را بواسطه سخن اين شخص که گفت او را نمي بخشم، بخشيدم و همه گناهان گذشته اش را از نامه اعمالش محو کردم.

ميگويم: نبخشيدن از خصلت هاي خداوندي نيست که نام خود را "غفّار" نهاده است! اين تنها نمونه بسيار بسيار کوچکي از آن است! وقتي درک کردي که ذات حق تعالي چقدر بر بنده هاي خود محبت دارد، آنوقت است که حتي چيزهايي را  درک خواهي کرد که حقير از گفتن آنها در اينجا خود را منع مي کنم...
و تنها آنوقت است که سيطره حب خداوند بر تمام خصلت هايش را درک خواهي کرد! حتي بر غضبش... والسلام

منبع: احاديث قدسي، ص 316، ح 315

يا علي

()نظر

سه‏شنبه 11 بهمن 1384

من عشقني عشقته و من عشقته قتلته و ....
هر که عاشق من شود من نيز عاشق او مي شوم و هر که من عاشق او شوم او را خواهم کشت و هرکه من او را بکشم ديه ي او بر گردن من است و هرکسي ديه اش بر گردن من باشد پس خود من ديه ي او هستم!
خودت به او دل مي دهي و خودت دل از او مي بري و آنگاه دلبرده را جان مي ستاني و در آغوش مي کشي!
خودت مي آوري و مي بريش!
هان! انسان را بگو... غرق در دنياي خود است! حال آنکه کسي چشم به راه اوست و سالها منتظر او مي ماند که مگر روزي چشم خود را باز کند و او را ببيند! عشقش را درک کند... چه بگويم؟
عبد را بگو! تصور مي کند که او منتظر است...  او، عاشق است...   او، التماس معبود مي کند...
از آشوب دل معبود خبر ندارد... از خون دل خالق خويش غافل است!...
اين است که به موساي خود مي گويي : اي موسي! گاه مدتها منتظر بنده ي گنهکارم مي مانم که از گناه خويش توبه کند و دوباره به آغوش من بازگردد و آنگاه که توبه کرد من تمام گناهان او را ببخشم و جاي آنها براي او حسنه بنويسم!
الهي من خود را "بي معرفت" لقب دادم. آنرا از من بپذير و اين نام را در لوح محفوظ خود در عرش بنويس! که مرا معرفتي و مرامي مي بايست مي بود که نبود!

يا زهرا

()نظر